Verder met levend verlies

Hoe Jolanda stap voor stap haar kracht hervond met hulp van Buurtteams Volwassenen

Levend verlies is het verdriet om wat nooit zal zijn – een vorm van rouw die niet stopt, maar met je meegroeit.

Voor Jolanda (56), moeder van een zoon met Downsyndroom, was dit gevoel lange tijd zwaar om te dragen. Dankzij de steun van Buurtteams Volwassenen vond ze manieren om haar verdriet te herkennen, te delen en weer ruimte te maken voor zichzelf.

Toen Jolanda’s zoon 18 jaar werd, besloot ze hulp te zoeken. Via haar huisarts kwam ze terecht bij Buurtteams Volwassenen, waar ze aangaf te worstelen met gevoelens van verdriet en gemis. Wat haar meteen opviel, was de korte wachttijd – binnen no-time sprak ze met buurtteammedewerker Ellen.
Omdat Jolanda zich niet prettig voelde bij een welkomstbijeenkomst, werd daar rekening mee gehouden. Zo kon ze direct beginnen met persoonlijke begeleiding. Ellen bleek ook begeleider van de Verliesgroep, wat goed aansloot bij Jolanda’s situatie. Ze stelde voor om een online cursus Rouw en Verlies via Gezondeboel te proberen. Jolanda liep daarin vast door haar dyslexie, maar het hielp wel om te ontdekken welke ondersteuning écht bij haar paste.

Samen gingen ze op zoek naar manieren om haar rouw te begrijpen en te verwerken. Ellen maakte moeilijke thema’s visueel, zodat Jolanda beter kon voelen wat er in haar speelde. Later werd ze gekoppeld aan een ervaringsdeskundige van het Zelfregiecentrum Nijmegen, gespecialiseerd in levend verlies. Die herkende het voortdurende verdriet en het dubbele gevoel van gemis én liefde. Door die samenwerking leerde Jolanda beter haar grenzen aangeven en emoties toelaten. Er was ruimte voor humor, en dat maakte het lichter.

Ellen: “Ik wil echt aansluiten bij mensen. Door goed te luisteren en niet te snel in te vullen, kunnen we samen stappen zetten.”
Jolanda: “Bij Buurtteams kun je met elke vraag terecht. Er is altijd iemand die luistert en meedenkt.”

Dankzij de betrokkenheid van Buurtteams Volwassenen, de huisarts en het Zelfregiecentrum voelt Jolanda zich nu sterker, gehoord en begrepen. Ze weet: hulp vragen mag, en het helpt.