Walk into the light

De zon weer zien opkomen

Volgende week is het de week van de suïcidepreventie. Met collega’s van Buurtteams Volwassenen, Bindkracht10 en inwoners lopen we op woensdagochtend 10 september om 5.45 uur in Nijmegen mee met walkintothelight.nl. Op wspw.nl vind je waar je bij jou in de buurt bij kunt aansluiten.

Waarom buurtteammedewerker Judith Kappert meeloopt? Van de mensen die zij begeleidt denkt ongeveer een derde met regelmaat aan de dood. Omdat stress ontzettend snel stapelt en het universum tegen je voelt (“als ik die rekening niet betaald heb verlies ik mijn huis en rest mij niets anders dan…”). Omdat er zoveel verlies is, ook van perspectief (“met studie gestopt, vrienden verloren, niemand wil een relatie met iemand zonder baan…”). Omdat de leegte van binnen zo immens en alles opslokkend is. Omdat je overtuigingen over jezelf alleen nog gitzwart van kleur zijn of je dingen hoort en ziet die dat voor jou bevestigen. Omdat de uitputting te groot is van het bij herhaling omgaan met grote stemmingswisselingen en de wetenschap van de terugkeer ervan. Om af te willen van hele nare herbelevingen. Omdat je de wereld om je heen zo onrechtvaardig vindt en je meeleeft en lijdt met mensen in armoede, oorlog en natuur die verdwijnt.
Zelfdoding is geen makkelijke uitweg. Het is waar je in verstrikt raakt als je alleen nog donker in het leven ziet of de overtuiging hebt dat anderen beter af zijn zonder je. Als je moe geknokt bent.
Iemand verbeeldde het ooit als een blikje dobberend op zee.

Wat we kunnen doen is naast iemand staan. Acute risico’s wegnemen en naast iemand blijven staan. Onderzoeken waar het lijntje naar het leven nog is, de plaatsvervangende hoop volhouden. En niet alleen naast degene staan die zich verloren voelt, ook naast degene die de ander voelt wegtrekken, als hulpverlener en als naaste. De twijfel toelaten, de boosheid en moeheid, het onvermogen en verdriet. “Heb ik genoeg gedaan, heb ik iets gemist, ben ik genoeg geweest? Heb ik iemand te dichtbij laten komen?” Delen en blijven delen en laten wat te laten is. Samen buiten de lijntjes durven denken en zorg blijven dragen is de beste ervaring. Het gevoel dat iedereen achter zijn eigen deur blijft de schrijnendste. Als naaste was ik dankbaar voor iemand die ‘s avonds nog even een lief berichtje stuurde. Er zijn voor de ander, ik hoop dat inwoners ons ook zo ervaren. En behandelaren. En collega’s onderling. Want het is heel wat om mee te lopen. Daarom lopen we mee.
En daarom versterken we onze richtlijnen, onze samenwerkingsbanden, onze steun aan elkaar.
En leven we mee in het alledaagse om te luisteren zonder oordeel, open te bevragen, te herinneren aan dat dagboek, die dagstructuur, de frisse neus buiten of de knuffel met een huisdier.